اخبار مربوط به تعرض و تجاوز جنسی، همواره از تکاندهندهترین و حساسترین رویدادهای خبری در جهان به شمار میروند؛ موضوعاتی که امنیت روانی جامعه را تحت تأثیر قرار میدهند و برای مدت طولانی ذهن افکار عمومی را درگیر ابعاد انسانی، اخلاقی و حقوقی خود میکنند.
این پروندهها زمانی ابعاد گستردهتر و جنجالیتری پیدا میکنند که نام افراد مشهور، چهرههای محبوب یا ستارههای دنیای هنر و ورزش در میان باشد. در چنین شرایطی، جامعه با نوعی شوک جمعی روبهرو میشود؛ جایی که تصویر عمومی و محبوب یک چهره شناختهشده، ناگهان در برابر اتهامی سنگین و بحثبرانگیز قرار میگیرد.
در سالهای اخیر، فضای جهانی و به دنبال آن جامعه ایران، شاهد تغییر محسوسی در نحوه مواجهه با پروندههای آزار و خشونت جنسی بوده است. بسیاری از قربانیان و شاکیان اکنون بیش از گذشته جرأت بیان روایتها و طرح شکایتهای خود را پیدا کردهاند. شکستن سکوتهای طولانی، عبور از فرهنگ قربانینکوهی و ایستادگی در برابر فشارهای اجتماعی و رسانهای، بخشی از تغییرات قابل توجه در این حوزه به شمار میرود.
در این میان، پرونده مرتبط با پژمان جمشیدی، فوتبالیست پیشین و بازیگر سینما و تلویزیون، به یکی از جنجالیترین پروندههای ماههای اخیر تبدیل شده است. این پرونده پس از طرح شکایتی از سوی یک هنرجوی جوان بازیگری، با اتهامهایی از جمله «تجاوز به عنف» و «آدمربایی» وارد مرحله قضایی شد و بازتاب گستردهای در رسانهها و شبکههای اجتماعی داشت.
اکنون و پس از گذشت چند ماه از آغاز ماجرا، خبر صدور حکم این پرونده منتشر شده و مجازات «۹۹ ضربه شلاق تعزیری» برای آن اعلام شده است. با این حال، انتشار حکم نهتنها به حاشیهها پایان نداده، بلکه موج تازهای از پرسشها و واکنشها را در افکار عمومی ایجاد کرده است.
بسیاری از کاربران شبکههای اجتماعی و برخی تحلیلگران حقوقی، درباره تناسب حکم صادرشده با اتهامهای مطرحشده پرسشهایی را مطرح کردهاند. در کنار آن، نقش شهرت متهم در بازتاب رسانهای پرونده و همچنین دشواریهای اثبات جرایم مرتبط با خشونت و آزار جنسی، به بخش مهمی از بحثهای عمومی تبدیل شده است.
این پرونده اکنون به نمونهای قابل توجه در تقاطع «رسانه»، «شهرت» و «نظام حقوقی» تبدیل شده است؛ پروندهای که همچنان درباره ابعاد مختلف آن بحث و گفتوگو ادامه دارد و افکار عمومی در انتظار شفافسازی بیشتر درباره روند رسیدگی و جزئیات حقوقی آن است.
نویسنده:سلیمه آریایی
