شماری از کارگران روزمزد در قندهار می‌گویند با وجود تلاش روزانۀ برای یافتن کار، در برخی پروژه‌های دولتی طالبان به‌جای کارگران نیازمند، افراد دارای روابط و وابسته به این گروه استخدام می‌شوند.
این کارگران بیشتر در منطقۀ چونی، مربوط حوزۀ دوم شهر قندهار، و چند محل دیگر گردهم می‌آیند تا برای یک روز کار پیدا کنند؛ اما بسیاری از آنان بدون درآمد به خانه برمی‌گردند. برخی می‌گویند گاهی چهار تا پنج روز پی‌هم موفق به یافتن کار نمی‌شوند.
نورالله، کارگر ماهر رنگ‌مالی که از ولسوالی شاجوی زابل به قندهار آمده، می‌گوید در یک هفته تنها یک یا دو روز فرصت کار پیدا می‌کند. به گفتۀ او، تأمین نیازهای خانوادۀ شش‌نفری‌اش با چنین درآمد نامنظمی دشوار شده است.
شماری از کارگران ادعا می‌کنند که در پروژه‌های شاروالی، ریاست احیا و انکشاف دهات و برخی نهادهای دیگر، افراد بر اساس روابط و اعتماد طالبان به کار گماشته می‌شوند. یکی از آنان که نخواست نامش فاش شود، گفته است پس از چند ماه کار در بخش تنظیف شاروالی، همراه با چند کارگر دیگر برکنار شده و افراد نزدیک به طالبان جای آنان را گرفته‌اند.
برخی از این کارگران برای یافتن فرصت شغلی به معادن ولایت‌های بدخشان و فاریاب نیز رفته‌اند؛ اما به گفتۀ آنان، در آن‌جا هم بیشتر افرادی استخدام می‌شدند که با مسئولان و کارفرمایان رابطه داشتند.
این شکایت‌ها در حالی مطرح می‌شود که طالبان به‌طور مرتب از آغاز پروژه‌های بازسازی خبر می‌دهند. با این حال، کارگران می‌گویند فرصت‌های کاری در این پروژه‌ها به‌گونه‌ای برابر در اختیار متقاضیان قرار نمی‌گیرد.
در همین حال، نبود فرصت‌های شغلی و رکود بازار کار سبب شده است شماری از جوانان برای یافتن کار، راه‌های غیرقانونی و قاچاقی کشورهای همسایه را در پیش بگیرند؛ مسیری که بسیاری از آنان در جریان آن با خطر بازداشت روبه‌رو می‌شوند.
نویسنده:رویا ستانکزی
